Tuesday, November 10, 2026

Р'БЕТЕН МОЗОК (MEDULLA SPINALIS)





1. Вовед и основни карактеристики

Рбетниот мозок (Medulla spinalis) претставува дел од централниот нервен систем (ЦНС), заедно со големиот и малиот мозок. Тој е издолжена, цилиндрична нервна структура сместена во 'рбетниот канал (Canalis vertebralis), формиран од пршлените на 'рбетниот столб. Рбетниот мозок претставува главен пат за пренесување на нервните импулси помеѓу периферниот нервен систем и мозокот. Покрај тоа, тој е центар на многубројни рефлексни активности кои овозможуваат брзи и автоматизирани реакции на организмот на различни надворешни и внатрешни дразби. Функционално, рбетниот мозок има три основни улоги:
  • Спроводна функција – пренесува нервни импулси од периферијата кон мозокот и од мозокот кон периферијата.
  • Рефлексна функција – овозможува изведување на рефлекси без неопходно претходно учество на мозочната кора.
  • Вегетативна функција – учествува во регулацијата на автономните функции, како што се контролата на крвните садови, потењето, мокрењето, дефекацијата и сексуалните реакции.
Рбетниот мозок е од особено значење за одржувањето на хомеостазата, движењето, телесната положба и адаптацијата на организмот кон околината.

2. Топографска анатомија и местоположба


Рбетниот мозок се наоѓа во 'рбетниот канал, кој се протега од големиот тилен отвор (Foramen magnum) до приближно нивото на првиот или вториот слабински пршлен (L1–L2) кај возрасен човек. Кај новороденчињата рбетниот мозок се протега подолу, приближно до нивото на L2–L3, бидејќи растот на 'рбетниот столб е побрз од издолжувањето на рбетниот мозок. Основни морфолошки карактеристики:
  • Должина: приближно 42–45 cm кај возрасен човек.
  • Облик: издолжен, цилиндричен, малку сплескан во предно-задна насока.
  • Тежина: приближно 30–35 g.
  • Горен крај: продолжува во продолжениот мозок (Medulla oblongata).
  • Долен крај: завршува со конусно проширување наречено Conus medullaris.
Под Conus medullaris се наоѓаат нервни коренчиња кои се спуштаат низ 'рбетниот канал и ја формираат структурата наречена Cauda equina (коњска опашка).

2.1. Задебелувања на рбетниот мозок
На рбетниот мозок се забележуваат две карактеристични задебелувања:

1. Вратна задебеленост – Intumescentia cervicalis
Се наоѓа во вратниот регион и претставува место од каде што излегуваат нервите кои го инервираат рамениот појас и горните екстремитети.
2. Слабинско-крсна задебеленост – Intumescentia lumbosacralis
Се наоѓа во долниот дел на рбетниот мозок и е поврзана со инервацијата на карличниот појас и долните екстремитети. Овие задебелувања се резултат на зголемениот број неврони потребни за контролирање на сложените моторни и сензитивни функции на екстремитетите.
3. Сегментална градба на рбетниот мозок
Рбетниот мозок е поделен на 31 сегмент. Секој сегмент е поврзан со еден пар спинални нерви.




Секој сегмент дава по еден пар спинални нерви – десен и лев. Важно е да се разликуваат сегментите на рбетниот мозок од пршлените на 'рбетниот столб. Поради различниот раст на овие структури, сегментите не се наоѓаат секогаш на исто ниво со истоимените пршлени. Секој сегмент е функционално поврзан со одредени делови од телото преку сензитивни и моторни нервни влакна.

4. Надворешна морфологија на рбетниот мозок

На површината на рбетниот мозок се забележуваат неколку надолжни бразди и пукнатини. Најзначајни се:
  • Fissura mediana anterior – предна средишна пукнатина.
  • Sulcus medianus posterior – задна средишна бразда.
  • Sulcus anterolateralis – предно-странична бразда, поврзана со излегувањето на предните коренчиња.
Sulcus posterolateralis – задно-странична бразда, поврзана со влегувањето на задните коренчиња.


Од секој сегмент излегуваат предни и задни нервни коренчиња.

4.1. Преден корен – Radix anterior
Предниот корен содржи претежно моторни (еферентни) нервни влакна. Нивната функција е да ги пренесуваат нервните импулси од рбетниот мозок кон ефекторните органи:
  • Скелетни мускули.
  • Мазна мускулатура.
  • Срцев мускул (преку автономните патишта).
Моторните неврони чии аксони излегуваат преку предните коренчиња се наоѓаат во предните рогови на сивата маса, додека автономните преганглионски неврони се наоѓаат во соодветните автономни региони.

4.2. Заден корен – Radix posterior
Задниот корен содржи сензитивни (аферентни) нервни влакна. Тие пренесуваат информации од периферните рецептори кон рбетниот мозок, како што се:
  • Допир.
  • Притисок.
  • Болка.
  • Температура.
  • Вибрации.
  • Положба и движење на зглобовите и мускулите.
На задниот корен се наоѓа спиналниот ганглион (Ganglion spinale), кој ги содржи телата на сензитивните псевдоуниполарни неврони.

4.3. Спинален нерв – Nervus spinalis
Предниот и задниот корен се спојуваат и формираат мешан спинален нерв. Спиналниот нерв содржи и сензитивни и моторни влакна. Тоа значи дека преку истиот нерв се пренесуваат информации од периферијата кон ЦНС и моторни команди од ЦНС кон периферијата.



5. Внатрешна градба на рбетниот мозок

На попречен пресек на рбетниот мозок се разликуваат две основни компоненти:
  • Сива маса (Substantia grisea).
  • Бела маса (Substantia alba).

5.1. Сива маса – Substantia grisea
Сивата маса се наоѓа централно и на попречен пресек има форма на латинската буква H или форма на пеперутка. Таа е составена од:
  • Тела на нервни клетки (неврони).
  • Дендритски продолжетоци.
  • Почетни делови на аксоните.
  • Синапси.
  • Невроглијални клетки.
  • Нервни влакна, претежно немиелинизирани.
Сивата маса претставува главен центар за обработка и интеграција на нервните информации на ниво на рбетниот мозок. Се дели на три основни групи на рогови:

А. Предни рогови – Cornua anteriora
Се наоѓаат во предниот дел на сивата маса. Во нив се наоѓаат телата на моторните неврони кои ги инервираат скелетните мускули. Овие неврони се нарекуваат долни моторни неврони. Нивните аксони преку предните коренчиња го напуштаат рбетниот мозок и стигнуваат до скелетните мускули. Моторните неврони може да се поделат на:
  • Алфа-моторни неврони – ги инервираат екстрафузалните мускулни влакна и предизвикуваат мускулна контракција.
  • Гама-моторни неврони – ги инервираат интрафузалните мускулни влакна во мускулните вретена и учествуваат во регулирањето на мускулниот тонус и чувствителноста на истегнување.
Б. Задни рогови – Cornua posteriora
Се наоѓаат во задниот дел на сивата маса. Во нив завршуваат голем број сензитивни нервни влакна кои влегуваат преку задните коренчиња. Задните рогови имаат значајна улога во обработката на:
  • Болни дразби.
  • Температурни дразби.
  • Допир.
  • Други сензитивни информации.
Тука се наоѓаат интерневрони и неврони кои ги пренесуваат сензитивните информации кон повисоките центри во мозокот.

В. Странични рогови – Cornua lateralia
Страничните рогови се најизразени во одредени сегменти на рбетниот мозок. Тие содржат неврони поврзани со автономниот нервен систем. Особено се изразени во сегментите T1–L2, каде што се наоѓаат преганглионските симпатички неврони. Во сегментите S2–S4 се наоѓаат преганглионски парасимпатички неврони во сивата маса, иако тие не формираат типично изразени странични рогови како во торакалниот регион.

5.2. Централен канал – Canalis centralis
Во средишниот дел на сивата маса се наоѓа централен канал. Тој претставува тесен канал исполнет со цереброспинална течност (ликвор) и е обложен со епендимни клетки. Централниот канал е анатомски поврзан со системот на мозочните комори.

5.3. Бела маса – Substantia alba
Белата маса се наоѓа периферно, околу сивата маса. Нејзината бела боја се должи на присуството на миелинска обвивка околу нервните влакна. Таа е составена претежно од миелинизирани аксони кои формираат нервни патишта. Белата маса е поделена на три основни врвци:
  • Преден врвец – Funiculus anterior.
  • Страничен врвец – Funiculus lateralis.
  • Заден врвец – Funiculus posterior.
Овие врвци содржат нервни патишта кои ја поврзуваат периферијата со мозокот и различните сегменти на рбетниот мозок меѓусебно.

6. Нервни патишта на рбетниот мозок

Нервните патишта претставуваат организирани групи нервни влакна кои пренесуваат специфични информации. Тие се поделени на:
  • Асцендентни (восходни) патишта.
  • Десцендентни (нисходни) патишта.

6.1. Асцендентни патишта
Асцендентните патишта пренесуваат сензитивни информации од периферните рецептори кон мозокот. Најзначајни се:
1. Fasciculus gracilis и Fasciculus cuneatus
Овие патишта се дел од задните столбови и пренесуваат:
  • Фина дискриминативна осетливост.
  • Вибрации.
  • Свесна проприоцепција.
  • Прецизно препознавање на допир.
Fasciculus gracilis пренесува информации од долниот дел на телото, додека Fasciculus cuneatus пренесува информации од горниот дел на телото и е присутен над приближно T6. Овие влакна се искачуваат во истата страна на рбетниот мозок и се вкрстуваат во продолжениот мозок.

2. Tractus spinothalamicus
Овој пат е дел од антеролатералниот систем и пренесува:
  • Болка.
  • Температура.
  • Груб допир и притисок.
Првите сензитивни неврони се наоѓаат во спиналните ганглии. Нивните аксони влегуваат во задниот рог, каде што стапуваат во синапса со вторите неврони. Аксоните на вторите неврони се вкрстуваат преку предната бела комисура и продолжуваат кон таламусот.

3. Tractus spinocerebellaris
Овие патишта пренесуваат информации за несвесната проприоцепција кон малиот мозок. Имаат значајна улога во координацијата на движењата, одржувањето на рамнотежата и контролата на мускулниот тонус.

6.2. Десцендентни патишта
Десцендентните патишта пренесуваат моторни команди од мозокот кон рбетниот мозок. Најважни се:
1. Tractus corticospinalis
Овој пат е главниот пат за волева контрола на скелетните мускули. Потекнува од моторните и други кортикални области на мозокот. Се дели на:
  • Латерален кортикоспинален пат – Tractus corticospinalis lateralis.
  • Преден кортикоспинален пат – Tractus corticospinalis anterior.
Латералниот кортикоспинален пат е особено важен за прецизни и фини движења на екстремитетите.

2. Tractus vestibulospinalis
Учествува во одржувањето на рамнотежата и постуралната стабилност.

3. Tractus reticulospinalis
Учествува во регулирањето на мускулниот тонус, држењето на телото и автоматизираните движења.

4. Tractus rubrospinalis
Има улога во моторната регулација, особено во контролата на движењата на екстремитетите.

7. Физиологија на рбетниот мозок

Физиологијата на рбетниот мозок се однесува на механизмите преку кои тој ги прима, обработува и пренесува нервните информации. За правилно разбирање на неговата функција, потребно е да се познаваат основните физиолошки својства на невроните.

7.1. Нервен импулс и акционен потенцијал
Нервните клетки комуницираат преку електрични и хемиски сигнали. Во мирување, невронот има мембрански потенцијал кој обично изнесува околу -70 mV, иако вредноста варира зависно од типот на невронот. Кога стимулот ќе достигне праг на надразнување, се создава акционен потенцијал.
Акциониот потенцијал се одвива во неколку фази:
  • Мирување – мембраната има негативен потенцијал во однос на надворешната средина.
  • Деполаризација – се отвораат напонски зависните натриумови канали и Na⁺ навлегува во клетката.
  • Реполаризација – се инактивираат натриумовите канали и се отвораат калиумовите канали, преку кои K⁺ излегува од клетката.
  • Хиперполаризација – мембранскиот потенцијал краткотрајно станува понегативен од потенцијалот во мирување.
  • Враќање во мирување – мембраната ја обновува почетната електрична состојба.

Кај миелинизираните нервни влакна, импулсот се пренесува со скоковита (салтаторна) спроводливост од еден Ранвиеов јазол до друг. Овој механизам овозможува побрзо пренесување на нервните импулси.

7.2. Синаптичко пренесување
Синапсата е функционална врска помеѓу два неврони или помеѓу неврон и ефекторна клетка. Во рбетниот мозок се среќаваат бројни синапси кои овозможуваат пренос и интеграција на информациите. Преносот во хемиската синапса се одвива во следните фази:
  • Акциониот потенцијал пристигнува на пресинаптичкиот завршеток.
  • Се отвораат калциумовите канали.
  • Ca²⁺ навлегува во пресинаптичкиот завршеток.
  • Се ослободува невротрансмитер во синаптичката пукнатина.
  • Невротрансмитерот се врзува за рецепторите на постсинаптичката мембрана.
  • Се создава постсинаптички одговор.
Најзначајни невротрансмитери во рбетниот мозок се:
  • Глутамат – главен ексцитаторен невротрансмитер.
  • ГАБА – главен инхибиторен невротрансмитер во многу региони.
  • Глицин – значаен инхибиторен невротрансмитер, особено во рбетниот мозок.
  • Ацетилхолин – важен за нервно-мускулната трансмисија и автономниот нервен систем.
8. Рефлексна функција на рбетниот мозок


Една од најважните функции на рбетниот мозок е рефлексната активност. Рефлекс претставува брза, автоматизирана и стереотипна реакција на организмот на одредена дразба. Рефлексите овозможуваат заштита на организмот и одржување на нормалната функција на мускулите и внатрешните органи.

8.1. Рефлексен лак – Arcus reflexus
Рефлексниот лак е анатомско-функционална основа на рефлексот. Се состои од пет основни елементи:
  • Рецептор – ја прима дразбата.
  • Аферентен неврон – го пренесува импулсот кон рбетниот мозок.
  • Рефлексен центар – ја обработува информацијата во сивата маса.
  • Еферентен неврон – ја пренесува моторната команда.
  • Ефектор – мускул или жлезда што го извршува одговорот.
8.2. Поделба на рефлексите
Според бројот на синапси, рефлексите се делат на:
Моносинаптички рефлекси - имаат една синапса помеѓу сензитивниот и моторниот неврон. Најпознат пример е рефлексот на истегнување, односно миотатичкиот рефлекс.
Полисинаптички рефлекси - содржат еден или повеќе интерневрони помеѓу аферентниот и еферентниот неврон. Пример е флексорниот рефлекс при болна дразба.

8.3. Рефлекс на истегнување – миотатички рефлекс
Овој рефлекс се активира кога мускулот ќе биде пасивно истегнат. Рецептори се мускулните вретена, кои ја регистрираат промената на должината на мускулот и брзината на истегнување. Кога мускулот се истегнува:
  • Се активираат рецепторите во мускулното вретено.
  • Сензитивните влакна од групата Ia го пренесуваат импулсот кон рбетниот мозок.
  • Се активира алфа-моторниот неврон.
  • Мускулот се контрахира.
  • Се спротивставува на претераното истегнување.
Пример е пателарниот рефлекс (коленски рефлекс).


При удар со рефлексниот чекан врз пателарната тетива се истегнува четириглавиот мускул на бутот. Како одговор се јавува контракција на квадрицепсот и екстензија во коленскиот зглоб. Рефлексот главно се интегрира преку сегментите L2–L4, особено L4.

8.4. Флексорен рефлекс
Флексорниот рефлекс претставува заштитен рефлекс кој се јавува при болна дразба. На пример, при допирање жежок предмет, рецепторите за болка испраќаат импулси кон рбетниот мозок. Потоа се активираат флексорните мускули, а се инхибираат екстензорните мускули на истата страна. Како резултат, екстремитетот се повлекува од изворот на болка. Овој рефлекс е полисинаптички.

8.5. Вкрстен екстензорен рефлекс
При повлекување на еден екстремитет од болна дразба, истовремено може да се активира екстензорната мускулатура на спротивниот екстремитет. Овој механизам се нарекува вкрстен екстензорен рефлекс. Неговата функција е одржување на рамнотежата и стабилноста на телото при повлекување на екстремитетот.

9. Контрола на мускулниот тонус и движењата

Рбетниот мозок има значајна улога во контролата на мускулниот тонус. Мускулниот тонус претставува постојана, ниска состојба на напнатост на скелетните мускули во мирување. Тој е резултат на сложената интеракција помеѓу:
  • Мускулните вретена.
  • Гама-моторните неврони.
  • Алфа-моторните неврони.
  • Интерневроните.
  • Нисходните моторни патишта од мозокот.
Мускулните вретена регистрираат промени во должината на мускулот, додека Голџиевите тетивни органи регистрираат напнатост во тетивата. Овие рецептори испраќаат информации до ЦНС и учествуваат во регулацијата на мускулната активност.

9.1. Алфа-гама коактивација
При волево движење се активираат и алфа- и гама-моторните неврони. Алфа-моторните неврони ги контрахираат екстрафузалните мускулни влакна, додека гама-моторните неврони ја одржуваат чувствителноста на мускулните вретена за време на мускулната контракција. Овој механизам овозможува постојана сензитивна повратна информација за состојбата на мускулот.

10. Автономна функција на рбетниот мозок

Рбетниот мозок не учествува само во контролата на скелетните мускули, туку и во регулирањето на функциите на внатрешните органи. Тој содржи центри и неврони поврзани со симпатичкиот и парасимпатичкиот нервен систем.

10.1. Симпатички нервен систем
Симпатичките преганглионски неврони се наоѓаат во интермедиолатералната клеточна колона на сегментите T1–L2. Симпатичкиот нервен систем е активен при стрес, физички напор и опасност. Неговите ефекти вклучуваат:
  • Забрзување на срцевата работа.
  • Проширување на бронхиите.
  • Проширување на зениците.
  • Намалување на гастроинтестиналната подвижност.
  • Зголемување на потењето.
  • Прераспределба на крвотокот кон скелетните мускули.
10.2. Парасимпатички нервен систем
Сакралните парасимпатички преганглионски неврони се наоѓаат во сегментите S2–S4.
Парасимпатичкиот систем е поврзан со одржувањето на функциите на организмот во мирување. Неговите функции вклучуваат:
  • Контрола на мокрењето.
  • Регулација на дефекацијата.
  • Учествување во сексуалните реакции.
  • Регулација на функцијата на карличните органи.
11. Обвивки на рбетниот мозок – Meninges spinales


Рбетниот мозок е обвиткан со три заштитни мембрани наречени менинги. Тие се:
  • Тврда мозочна обвивка – Dura mater.
  • Пајакова мозочна обвивка – Arachnoidea mater.
  • Мека мозочна обвивка – Pia mater.
11.1. Dura mater
Претставува најнадворешна и најцврста обвивка. Ја штити нервната структура од механички повреди. Меѓу неа и ѕидот на 'рбетниот канал се наоѓа епидуралниот простор. Епидуралниот простор содржи масно ткиво, сврзно ткиво и внатрешен венски плексус.

11.2. Arachnoidea mater
Се наоѓа под тврдата мозочна обвивка. Под неа се наоѓа субарахноидалниот простор, кој е исполнет со цереброспинална течност.

11.3. Pia mater
Претставува највнатрешна, тенка и нежна обвивка која непосредно ја следи површината на рбетниот мозок. Од неа се формираат денталните лигаменти и терминалниот конец, кои учествуваат во стабилизацијата на рбетниот мозок.

12. Цереброспинална течност – Liquor cerebrospinalis

Цереброспиналната течност е бистра, безбојна течност која ги исполнува мозочните комори и субарахноидалниот простор околу мозокот и рбетниот мозок. Нејзините основни функции се:
  • Механичка заштита на ЦНС.
  • Амортизација на механичките удари.
  • Одржување на стабилна хемиска средина.
  • Транспорт на одредени хранливи и метаболички материи.
  • Отстранување на метаболички продукти.
Кај возрасен човек вкупниот волумен на ликворот е приближно 150 ml.

13. Крвоснабдување на рбетниот мозок


Рбетниот мозок има богато крвоснабдување кое е неопходно за неговата нормална функција. Главните артерии се:
  • Предна спинална артерија (Arteria spinalis anterior).
  • Две задни спинални артерии (Arteriae spinales posteriores).
Предната спинална артерија ја снабдува со крв поголемата предна површина на рбетниот мозок, додека задните спинални артерии ги снабдуваат задните региони.
Дополнителни гранки од регионалните артерии ја засилуваат циркулацијата преку радикуларните и медуларните артерии.
Особено важна е големата предна радикуломедуларна артерија, позната како Адамкевичева артерија (Arteria radicularis magna), која најчесто се вклучува во крвоснабдувањето на долните делови на рбетниот мозок. Нарушувањето на циркулацијата може да предизвика исхемично оштетување на нервното ткиво и сериозни невролошки последици.

14. Дерматоми и миотоми

Дерматом претставува област на кожата која прима сензитивна инервација претежно од едно спинално нервно коренче.
Миотом претставува група мускули или функционално движење кое е поврзано со моторната инервација од одреден спинален сегмент.

14.1. Клинички значајни дерматоми

Сегмент        Карактеристична регија
C5                  Латерална страна на надлактицата
C6                  Палец
C7                  Среден прст
C8                  Мал прст
T4                  Ниво на брадавиците
T10                Ниво на папокот
L1                  Слабинско-препонска регија
L4                  Медијална страна на потколеницата
L5                  Дорзална страна на стапалото и палецот
S1                  Латерален раб на стапалото
S2–S4            Перинеална регија

14.2. Клинички значајни миотоми

Сегмент        Карактеристично движење
C5                  Абдукција во рамото
C6                  Флексија во лактот и екстензија на рачниот зглоб
C7                  Екстензија во лактот
C8                  Флексија на прстите
T1                  Абдукција и аддукција на прстите
L2                  Флексија во колкот
L3                  Екстензија во коленото
L4                  Дорзална флексија на стапалото
L5                  Екстензија на палецот
S1                  Плантарна флексија на стапалото

Оваа сегментална организација има големо значење во невролошкиот преглед и локализацијата на повредите на нервните коренчиња.

15. Функционална поврзаност на рбетниот мозок со мозокот

Рбетниот мозок и мозокот функционираат како единствен интегриран систем. Мозокот испраќа моторни команди кон рбетниот мозок преку десцендентните патишта, а рбетниот мозок испраќа сензитивни информации кон мозокот преку асцендентните патишта. На овој начин се овозможува:
  • Свесно препознавање на допир, болка и температура.
  • Контрола на волевите движења.
  • Одржување на рамнотежата.
  • Контрола на држењето на телото.
  • Координација на мускулната активност.
  • Регулација на автономните функции.
Иако многу рефлекси можат да се реализираат на ниво на рбетниот мозок, нивната активност е под влијание на повисоките центри во мозокот.

16. Клиничко значење на рбетниот мозок




Оштетувањата на рбетниот мозок може да предизвикаат сериозни нарушувања на моторните, сензитивните и автономните функции.

16.1. Повреда на рбетниот мозок
Повредата може да настане при сообраќајни несреќи, падови, спортски повреди или други механички трауми. Последиците зависат од нивото и тежината на оштетувањето. Може да се појават:
  • Пареза – делумно намалување на мускулната сила.
  • Парализа – губење на волевата моторна функција.
  • Губење на сензитивноста.
  • Нарушување на контролата на мочниот меур и цревата.
  • Нарушување на сексуалната функција.
  • Нарушување на автономната регулација.
16.2. Параплегија и тетраплегија
Параплегија претставува парализа на двата долни екстремитети, најчесто при оштетување на рбетниот мозок под нивото на вратниот регион.
Тетраплегија претставува нарушување на моторната функција на сите четири екстремитети, кое се јавува при оштетувања на вратниот дел на рбетниот мозок.

16.3. Спинален шок
Спиналниот шок претставува привремено губење или намалување на рефлексната активност под нивото на акутната повреда на рбетниот мозок. Може да се манифестира со:
  • Мускулна млитавост.
  • Отсуство на рефлекси.
  • Губење на моторната функција.
  • Нарушена автономна регулација.
Со текот на времето, рефлексите може постепено да се вратат, а подоцна може да се развие зголемен мускулен тонус и хиперрефлексија. Важно е спиналниот шок да не се меша со невроген шок, кој претставува хемодинамска состојба поврзана со губење на симпатичкиот тонус.

16.4. Дискус хернија
Дискус хернија претставува испакнување или пролапс на интервертебралниот дискус, при што може да дојде до компресија на нервните коренчиња или, во одредени случаи, на рбетниот мозок. Најчесто се јавува во слабинскиот и вратниот регион. Симптомите може да вклучуваат:
  • Болка во грбот или вратот.
  • Болка што се шири кон екстремитетите.
  • Трнење.
  • Намалена сензитивност.
  • Мускулна слабост.
  • Промени во рефлексите.
17. Најважни разлики за совладување на материјалот

Структура

Основна функција

Сива маса

Обработка и интеграција на нервни информации

Бела маса

Спроведување на нервни импулси

Преден рог

Моторна функција

Заден рог

Сензитивна обработка

Страничен рог

Автономна функција

Преден корен

Еферентни импулси

Заден корен

Аферентни импулси

Спинален ганглион

Тела на сензитивни неврони

Асцендентни патишта

Пренос кон мозокот

Десцендентни патишта

Пренос од мозокот

Мускулно вретено

Регистрација на истегнување

Голџиев тетивен орган

Регистрација на мускулна напнатост


18. Заклучок
Рбетниот мозок претставува една од најважните структури на централниот нервен систем. Неговата анатомска организација е тесно поврзана со неговите физиолошки функции. 
Сивата маса е одговорна за интеграција на нервните информации и рефлексната активност, додека белата маса овозможува спроведување на нервните импулси преку асцендентните и десцендентните патишта. Преку предните и задните коренчиња, рбетниот мозок е поврзан со периферниот нервен систем и овозможува двонасочна комуникација помеѓу централниот нервен систем и телото.
Неговите рефлексни и автономни функции се неопходни за одржување на мускулниот тонус, движењето, рамнотежата и функциите на внатрешните органи. Затоа, познавањето на анатомијата и физиологијата на рбетниот мозок е основа за разбирање на нормалното функционирање на човечкиот организам, но и за разбирање на патофизиолошките механизми при различни невролошки заболувања и повреди.

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.