Sunday, April 5, 2026

Галактоземија

Галактоземијата претставува класична наследна метаболичка болест која спаѓа во групата на вродени грешки на метаболизмот на јаглехидрати. Таа е особено значајна поради тешките клинички последици доколку не се дијагностицира и третира рано.

1. Дефиниција и етиологија
Галактоземија е автосомно-рецесивно заболување кое настанува поради дефект во ензимите одговорни за метаболизмот на галактозата — шеќер кој се добива со разградба на лактозата (млечен шеќер). Најчеста форма е: дефицит на галактоза-1-фосфат уридилтрансфераза (GALT)
Поретко: дефицит на галактокиназа (GALK), дефицит на UDP-галактоза-4-епимераза (GALE).

2. Биохемиски механизам
Нормален пат: Лактоза → Галактоза → Галактоза-1-фосфат → (GALT) → Глукоза-1-фосфат
Кај галактоземија: дефект во GALT → блокада на метаболизмот
акумулација на: галактоза, галактоза-1-фосфат, галактитол. Овие супстанции се токсични за клетките.

3. Патофизиологија
Акумулираните метаболити доведуваат до:
1. Хепатотоксичност оштетување на црниот дроб, хепатомегалија
2. Невротоксичност оштетување на мозокот, интелектуална попреченост
3. Окуларни ефекти галактитол → акумулација во леќата, појава на катаракта
4. Ренални и системски ефекти метаболична дисфункција, нарушена хомеостаза

4. Генетика и наследување
автосомно-рецесивно наследување, ген: GALT (хромозом 9)
Генотип–фенотип варијација: класична (тешка) форма, благи варијанти.

5. Епидемиологија
~1:30.000 – 1:60.000 новороденчиња, варира по популација

6. Клиничка слика
Неонатален период (по внес на млеко), повраќање, дијареја, летаргија.

Тешки симптоми: жолтица, хепатомегалија, хипогликемија, сепса (често со E. coli)
Долгорочни компликации: катаракта, интелектуална попреченост, нарушувања во говор и развој

7. Дијагностика
1. Неонатален скрининг: рано откривање
2. Биохемиски тестови: зголемена галактоза во крв, галактоза-1-фосфат
3. Ензимска анализа, намалена GALT активност
4. Генетска анализа: потврда на мутации

8. Терапија
1. Диететски третман (основа): елиминација на галактоза и лактоза, без млеко и млечни производи.
2. Рана интервенција: спречување на компликации
3. Следење: редовни контроли, развојна поддршка
И покрај диета, може да има: когнитивни проблеми, репродуктивни нарушувања.

9. Прогноза
Добра ако се дијагностицира рано, сериозни последици ако не се третира.

10. Значење за хумана генетика
Галактоземијата е важен пример за: врска помеѓу ензимски дефект и токсичност, значење на неонатален скрининг, успешна превенција преку диета.

11. Заклучок
Галактоземијата е сериозно, но потенцијално контролирано наследно заболување. Раното откривање и соодветниот диететски третман се клучни за спречување на тешки компликации. Таа претставува важен модел за разбирање на метаболичките болести во хуманата генетика и ја нагласува важноста на превентивната медицина.

Гликогенози

Гликогенозите претставуваат хетерогена група на наследни метаболички болести кои се карактеризираат со нарушувања во синтезата или разградбата на гликогенот. Тие се класифицираат како вродени грешки на метаболизмот со значајни клинички и патофизиолошки импликации.

1. Дефиниција и општи карактеристики
Гликогенозите се генетски заболувања предизвикани од дефицит на ензими вклучени во метаболизмот на гликогенот. Како резултат на тоа, гликогенот се акумулира во ткивата или има нарушена негова мобилизација. Се јавува енергетски дефицит. Најчесто засегнати органи се: црн дроб, мускули и срце.

2. Биохемиски основи
Гликогенот е складишна форма на глукоза. Неговиот метаболизам вклучува два процеса:
1. Гликогенеза (синтеза) глукоза → гликоген
2. Гликогенолиза (разградба) гликоген → глукоза
Ензимски дефект во било кој чекор води до: акумулација на абнормален гликоген, или неможност за ослободување на глукоза.

3. Генетика и наследување
Најчесто автосомно рецесивно, ретко X-врзано
Мутациите доведуваат до: намалена активност на ензим, структурно абнормален ензим.

4. Класификација (најважни типови)
Тип I – Von Gierke болест дефект: глукоза-6-фосфатаза, орган: црн дроб
Карактеристики: тешка хипогликемија, хепатомегалија, лактацидоза
Тип II – Pompe болест дефект: лизозомална кисела α-глукозидаза, орган: срце, мускули
Карактеристики: кардиомегалија, мускулна слабост, често фатална во детство.
Тип III – Cori болест дефект: дебранчинг ензим, орган: црн дроб и мускули.
Карактеристики: умерена хипогликемија, хепатомегалија.
Тип IV – Andersen болест дефект: branching ензим
Карактеристики: абнормален гликоген, цироза на црн дроб.
Тип V – McArdle болест дефект: мускулна гликоген фосфорилаза
Карактеристики: мускулни болки при вежбање, „second wind“ феномен
Тип VI – Hers болест дефект: хепатална фосфорилаза
Карактеристики: блага хипогликемија, хепатомегалија.

5. Патофизиологија
Гликогенозите доведуваат до две главни состојби:
1. Акумулација на гликоген: органска дисфункција, зголемување на органите (хепатомегалија, кардиомегалија).
2. Енергетски дефицит особено во: мозок и мускули.

6. Клиничка слика
Зависи од типот, но најчесто:
Хепатални форми: хипогликемија, хепатомегалија, забавен раст.
Мускулни форми: слабост, грчеви, нетолеранција на напор.
Кардијални форми: кардиомегалија, срцева слабост.

7. Дијагностика
1. Лабораториски анализи: гликоза, лактат, липиди.
2. Ензимски тестови активност на специфичен ензим
3. Генетска анализа потврда на мутација
4. Биопсија акумулација на гликоген

8. Терапија
1. Диететски пристап: чести оброци, ноќно хранење, суров пченкарен скроб (континуирано ослободување на глукоза).
2. Ензимска терапија кај Pompe болест
3. Симптоматска терапија третман на компликации

9. Прогноза
Врарира според типот некои форми се благи, други се животозагрозувачки

10. Значење за хумана генетика
Гликогенозите се важни бидејќи: демонстрираат улога на ензимите во енергетскиот метаболизам,
покажуваат орган-специфичност на генетските болести. Тие се пример за генотип–фенотип корелација.

11. Заклучок
Гликогенозите претставуваат сложена група на наследни метаболички нарушувања со различна клиничка презентација и тежина. Разбирањето на нивната биохемиска и генетска основа е клучно за правилна дијагноза, третман и генетско советување. Напредокот во молекуларната медицина овозможува подобра прогноза, особено кај одредени форми како Pompe болеста.

Lesch-Nyhan синдром

Lesch-Nyhan синдром претставува редок, но клинички и едукативно многу значаен наследен метаболички нарушувачки синдром. Тој е класичен пример за дефект во пуринскиот метаболизам и јасно ја демонстрира поврзаноста помеѓу ензимски дефицит, биохемиски нарушувања и специфичен невролошко-бихејвиорален фенотип.

1. Дефиниција и етиологија
Lesch-Nyhan синдромот е X-сврзано рецесивно заболување предизвикано од мутации во генот HPRT1, кој кодира за ензимот хипоксантин-гавнин фосфорибозилтрансфераза (HGPRT).
Последица: целосен или скоро целосен недостаток на HGPRT, нарушување на рециклирањето на пурините.

2. Биохемиски механизам
HGPRT има клучна улога во пуринскиот пат:
  • хипоксантин → инозин монофосфат (IMP)
  • гванин → гуанозин монофосфат (GMP)
Кај синдромот: патот е блокиран, пурините се разградуваат → зголемено создавање на урична киселина, се зголемува de novo синтеза на пурини. Резултат: хиперурикемија.

3. Патофизиологија
1. Метаболички ефекти: зголемена урична киселина → кристализација со појава на гихт и нефролитијаза
2. Невролошки ефекти: точниот механизам не е целосно разјаснет, но вклучува: нарушување на допаминергичниот систем, дисфункција на базалните ганглии.
3. Бихејвиорални симптоми: најкарактеристичен аспект: самоповредување.

4. Генетика и наследување
X-сврзано рецесивно наследување, најчесто заболуваат машки деца, а жените се носители.
Генот е HPRT1 (X хромозом).

5. Епидемиологија
Ретка болест (~1:380.000 живородени)

6. Клиничка слика
Рано детство (3–6 месеци): доцнење во моторен развој, хипотонија.
Подоцна: дистонија, хореоатетоидни движења и спастичност.

7. Невролошки карактеристики
Тешка интелектуална попреченост, нарушена координација.
Метаболички симптоми: хиперурикемија, „портокалови кристали“ во пелени (урати).
Бихејвиорални симптоми: гризење на усни и прсти, самоповредување и агресивно однесување.

8. Дијагностика
1. Биохемиска: зголемена урична киселина во крв и урина
2. Ензимска: намалена или отсутна HGPRT активност
3. Генетска: мутација во HPRT1.

9. Терапија
1. Контрола на хиперурикемија
алопуринол → инхибира ксантин оксидаза не ги подобрува невролошките симптоми
2. Невролошка и бихејвиорална терапија
медикаменти (за дистонија), бихејвиорална терапија, физикална терапија
3. Превенција на самоповредување
заштитни мерки, стоматолошки интервенции (во тешки случаи)

10. Прогноза
Хронично и тешко заболување, намален квалитет на живот, животниот век може да биде скратен.

11. Значење за хумана генетика
Lesch-Nyhan синдромот е важен затоа што: демонстрира врска помеѓу метаболизам и однесување, е пример за X-сврзано наследување, покажува ефект на ензимски дефицит врз мозокот.

12. Заклучок
Lesch-Nyhan синдромот претставува комплексна наследна болест која ги комбинира метаболичките, невролошките и бихејвиоралните аспекти. Тој е уникатен поради специфичниот фенотип на самоповредување и служи како важен модел за проучување на улогата на пуринскиот метаболизам во функцијата на централниот нервен систем. Раната дијагноза и мултидисциплинарниот пристап се клучни за подобрување на грижата за пациентите.

Алкаптонурија

Алкаптонуријата претставува класичен пример за наследна метаболичка болест и една од првите состојби опишани во рамките на Хумана генетика. Таа припаѓа во групата на вродени грешки на метаболизмот и е историски значајна бидејќи била детално проучувана од Арчибалд Гаррод, кој ја поставил основата на концептот за генетски детерминирани метаболички нарушувања.

1. Дефиниција и етиологија
Алкаптонурија е автосомно-рецесивно наследно заболување предизвикано од дефицит на ензимот хомогентизат 1,2-диоксигеназа (HGD), кој учествува во разградбата на тирозин и фенилаланин.
Како резултат на ензимскиот дефект:
  • се акумулира хомогентизинска киселина (HGA)
  • таа се излачува преку урината
  • се депонира во сврзните ткива
2. Биохемиски механизам
Метаболичкиот пат е следниот:
Фенилаланин → Тирозин → Хомогентизинска киселина → (HGD) → Малеилацетоацетат
Кај алкаптонурија HGD ензимот е нефункционален, хомогентизинската киселина не се разградува и се акумулира и оксидира. Оксидираната HGA создава темни пигменти кои се депонираат во ткивата.

3. Патофизиологија
1. Акумулација и оксидација
HGA се акумулира во крвта и ткивата се оксидира во пигменти слични на меланин
2. Охроноза
Таложење на темен пигмент во: 'рскавица, тетиви, кожа. Овој процес се нарекува охроноза.
3. Дегенеративни промени
Хронична депозиција → оштетување на ткивата доведува до: артропатија, калцификација и губење на еластичност.

4. Генетика и наследување
Автосомно-рецесивно со генот HGD (хромозом 3). Мутации → намалена или отсутна ензимска активност.

5. Епидемиологија
Ретка болест (~1:250.000 – 1:1.000.000). Повисока зачестеност во одредени популации.

6. Клиничка слика
Рано детство
Често асимптоматска со карактеристичен знак: потемнување на урината при стоење (оксидира HGA)
Возрасен период
Симптомите се јавуваат по 30-та година:
1. Охроноза: темна пигментација: ушни школки, склера, кожа.
2. Артропатија: дегенеративни промени: 'рбет, колена, колкови.
3. Кардиоваскуларни промени: калцификација на валвули, аортна стеноза.
4. Уринарен систем: камења во бубрези и простата.

7. Дијагностика
1. Клиничка: темна урина, охроноза.
2. Биохемиска: зголемено ниво на HGA во урина
3. Генетска: анализа на HGD ген

8. Терапија
1. Симптоматска: аналгетици, физикална терапија
2. Диететска: ограничување на фенилаланин и тирозин (ограничен ефект)
3. Фармаколошка: нитизинон → инхибира продукција на HGA
4. Хируршка: замена на зглобови (во тешки случаи).

9. Прогноза
Нормален животен век, но прогресивна инвалидност поради артропатија.

10. Значење за хумана генетика
Алкаптонуријата е прв доказ за „една ген – еден ензим“ концептот. Модел за ензимопатии, пример за акумулација на метаболити

11. Заклучок
Алкаптонуријата претставува класичен пример на наследна метаболичка болест со јасно дефиниран биохемиски дефект. Иако ретка, таа има големо значење во едукацијата по хумана генетика, бидејќи ја илустрира врската помеѓу генетските мутации, ензимската дисфункција и клиничката манифестација. Разбирањето на нејзиниот механизам придонесува за подобра дијагностика и развој на таргетирани терапии.

15 ЕКТС поени - 06.04.2026

Почитувани студенти,

Ве поканувам во понеделник на 6 април во периодот од 11:00 до 12:00 часот да си ги завршите сите заостанати обврски во смисол на одговарање за 15 ЕКТС поени, за да можете да полагате во јунската сесија. До крајот на мај, ќе има уште 2-3 вакви термини и затоа искористете ги побрзо. Потоа, во јуни, пред сесијата нема да има вакви термини. Овие термини може да се искористат и за други видови на консултации.

Предметен наставник

Saturday, April 4, 2026

Фенилкетонурија

Фенилкетонурија (PKU) е една од најдобро проучените наследни метаболички болести и претставува класичен пример за ензимопатија во рамките на Хумана генетика. Таа е резултат на нарушување во метаболизмот на аминокиселината фенилаланин и има значајни клинички последици доколку не се дијагностицира и третира навреме.

1. Дефиниција и етиологија
Фенилкетонурија е автосомно-рецесивно наследно заболување предизвикано од мутации во генот за ензимот фенилаланин хидроксилаза (PAH). Овој ензим е одговорен за конверзија на фенилаланин во тирозин. Кога ензимот е нефункционален:
  • фенилаланин се акумулира во крвта
  • се создаваат токсични метаболити (фенилкетони)
  • се намалува продукцијата на тирозин
2. Биохемиски механизам
Во нормални услови:
Фенилаланин → (PAH + кофактор) → Тирозин
Клучен кофактор е тетрахидробиоптерин (BH4).
Кај PKU има:
дефект во PAH → блокада на реакцијата
фенилаланин се пренасочува во алтернативни патишта
се создаваат:
  • фенилпируват
  • фениллактат
  • фенилоцетат
Овие соединенија се невротоксични.

3. Патофизиологија
Акумулацијата на фенилаланин има сериозни ефекти врз централниот нервен систем:
  • нарушување на синтеза на невротрансмитери (допамин, серотонин)
  • инхибиција на транспорт на други аминокиселини во мозокот
  • нарушена миелинизација
Резултат е оштетување на мозочниот развој.

4. Генетика и наследување
автосомно-рецесивно наследување
ген: PAH (хромозом 12)
над 1000 различни мутации
Генотип–фенотип корелација:
тешки мутации → класична PKU
благи мутации → варијантни форми

5. Епидемиологија
Приближно 1:10.000 новороденчиња (варира по популација), повисока зачестеност во Европа

6. Клиничка слика
Во неонатален период новороденчињата изгледаат нормално. По неколку месеци (без терапија)
доцнење во психомоторен развој, интелектуална попреченост, конвулзии, микроцефалус.
Карактеристични знаци
  • светла кожа и коса (↓ тирозин → ↓ меланин)
  • „mousey odor“ (карактеристичен мирис)
  • хиперактивност и аутистични карактеристики
7. Дијагностика
1. Неонатален скрининг: тест од капка крв (Guthrie test). Денес: масена спектрометрија
2. Биохемиски анализи: зголемен фенилаланин во крв
3. Генетско тестирање: идентификација на мутации

8. Терапија
1. Диететски третман: ниско-фенилаланинска диета. Избегнување на: месо, млеко, јајца.
Користење специјални медицински формули
2. Суплементација: тирозин (станува есенцијален)
3. BH4 терапија кај одредени пациенти
4. Нови терапии: ензимска терапија, генска терапија (во развој)

9. Мајчинска PKU
Ако жена со PKU не е контролирана во бременост: високи нивоа на фенилаланин → тератоген ефект
Ризици:
  • микроцефалус
  • срцеви малформации
  • интелектуална попреченост
10. Прогноза
Нормален развој ако се започне рано терапија. Потребна е доживотна контрола.

11. Значење за хумана генетика
PKU е класичен пример за: врска ген → ензим → метаболизам → болест.
Успешна превентивна медицина (скрининг) ефективна диететска терапија.

12. Заклучок
Фенилкетонуријата е модел заболување кое јасно ја демонстрира важноста на раната дијагностика и интервенција во наследните метаболички болести. Благодарение на неонаталниот скрининг и соодветната терапија, денес е можно целосно да се спречат тешките невролошки последици. 

Ензимопатии

Ензимопатиите претставуваат подгрупа на наследни метаболички болести кои се резултат на генетски дефекти што доведуваат до намалена или целосно отсутна активност на одреден ензим. Во рамките на Хумана генетика, тие се разгледуваат како класичен пример за врската помеѓу генотипот и фенотипот, бидејќи мутацијата во еден ген директно доведува до нарушување на биохемиски пат.

1. Дефиниција и основен механизам
Ензимите се биолошки катализатори кои ги забрзуваат хемиските реакции во клетките. Генетска мутација во генот што кодира одреден ензим може да доведе до:
  • намалена ензимска активност
  • структурно абнормален ензим
  • целосно отсуство на ензим
Како последица:
  • Се акумулира супстратот (често токсичен)
  • Недостига крајниот продукт (важен за функцијата на клетката)
  • Се активираат алтернативни метаболички патишта
Ова води до биохемиска дисфункција и клинички симптоми.

2. Генетска основа
Ензимопатиите најчесто се наследуваат:
автосомно рецесивно (потребни се две мутирани алели)
Поретко:
  • X-сврзано наследување
  • митохондријално наследување
Мутациите можат да бидат:
  • точкести мутации
  • делеции или инсерции
  • мутации што влијаат на сплајсингот
3. Типови на ензимски дефекти
1. Квантитативни дефекти: намалена количина на ензим, нормална структура, но недоволна концентрација. 
2. Квалитативни дефекти: ензимот е присутен, но нефункционален, изменета структура → намалена афинитет кон супстрат.
3. Дефекти во кофактори: ензимот не може да функционира без кофактор (витамин, метал).

4. Класификација според метаболички пат
1. Ензимопатии на метаболизмот на аминокиселини
Пример:
Фенилкетонурија
→ недостаток на фенилаланин хидроксилаза
2. Ензимопатии на јаглехидратен метаболизам
Галактоземија
→ дефект во ензимите за метаболизам на галактоза
3. Лизозомални ензимопатии
Гошеова болест
→ акумулација на липиди во лизозоми
4. Ензимопатии на енергетски метаболизам
митохондријални ензимски дефекти
→ нарушена продукција на АТП

5. Клинички карактеристики
Клиничката слика варира, но најчесто вклучува:
  • невролошки симптоми (конвулзии, ретардација)
  • гастроинтестинални симптоми (повраќање)
  • хепатомегалија
  • метаболична ацидоза
  • нарушен раст и развој
Симптомите често се појавуваат:
  • во неонатален период
  • по внес на специфичен нутриент
  • при метаболички стрес
6. Дијагностика
1. Биохемиски тестови
мерење на супстрати и метаболити
анализа на крв и урина
2. Ензимски анализи
директно мерење на активност на ензим
3. Генетска анализа
секвенционирање (на пр. Next-Generation Sequencing)
4. Неонатален скрининг
рано откривање на болести

7. Терапевтски пристап
1. Диетотерапија: елиминација на токсичен супстрат (на пр. ниско-протеинска диета кај фенилкетонурија)
2. Суплементација: витамини или кофактори
3. Ензимска супституција: замена на дефицитарниот ензим
4. Генска терапија: експериментален, но има перспективен пристап

8. Патофизиолошки концепти
  • Прагов ефект – симптомите се јавуваат кога активноста на ензимот падне под критично ниво
  • Токсичност на супстрат – акумулација доведува до оштетување
  • Енергетски дефицит – особено важен за мозок и мускули
  • Органска специфичност – одредени органи се повеќе засегнати
9. Заклучок
Ензимопатиите претставуваат фундаментален концепт во хуманата генетика, демонстрирајќи како мутација во еден ген може да доведе до системска болест преку нарушување на метаболизмот. Тие имаат големо значење во клиничката пракса поради можноста за рана дијагностика и, во некои случаи, ефективен третман. Разбирањето на нивната биохемиска основа е клучно за правилна дијагноза, терапија и генетско советување.

Метаболички генопатии

Метаболичките генопатии (наследни метаболички болести) претставуваат група на генетски нарушувања кои настануваат како резултат на дефекти во ензимите или транспортните протеини вклучени во метаболизмот. Во рамките на Хумана генетика и Биохемија, овие состојби се познати и како „вродени грешки на метаболизмот“ (inborn errors of metabolism), термин воведен од Арчибалд Гаррод.

1. Основен механизам
Метаболизмот се одвива преку низа ензимски реакции. Кога постои генска мутација која доведува до нефункционален или намален ензим:
  • се акумулираат токсични супстрати
  • се намалува продукцијата на важни метаболити
  • се нарушува енергетскиот баланс на клетките
Ова може да има системски последици, особено кај органи со висок метаболизам (мозок, црн дроб, мускули).

2. Класификација на метаболички генопатии
1. Нарушувања на метаболизмот на аминокиселини
Овие болести се резултат на дефекти во разградбата на аминокиселините.
Примери:
Фенилкетонурија – дефект во ензимот фенилаланин хидроксилаза → акумулација на фенилаланин → оштетување на мозокот
Тирозинемија
2. Нарушувања на метаболизмот на јаглехидрати
Вклучуваат проблеми со складирање или разградување на гликоген и шеќери.
Примери:
Гликогенози – нарушено складирање/разградување на гликоген
Галактоземија – неможност за метаболизирање на галактоза
3. Нарушувања на метаболизмот на липиди
Овие заболувања доведуваат до акумулација на липиди во клетките.
Примери:
Гошеова болест
Тај-Саксова болест
4. Митохондријални болести
Се должат на дефекти во енергетскиот метаболизам (оксидативна фосфорилација).
зафатена е митохондријата и често имаат мултисистемски симптоми (невролошки, мускулни)
5. Пероксизомални нарушувања
Дефекти во пероксизомите → проблеми со разградба на масни киселини
Пример:
Зелвегеров синдром

3. Наследување
Најголем дел од метаболичките генопатии се:
автосомно рецесивни (потребни се две мутирани копии од генот)
Но постојат и:
митохондријални (мајчино наследување)
X-сврзани форми

4. Клиничка слика
Симптомите често се јавуваат во раното детство, но можат и подоцна:
  • повраќање, летаргија
  • конвулзии
  • доцнење во развој
  • интелектуална попреченост
  • хепатомегалија
  • метаболична ацидоза
Во некои случаи, симптомите се активираат по: инфекција, глад и стрес.

5. Дијагностика
Современата дијагностика вклучува:
  • неонатален скрининг (рано откривање)
  • биохемиски анализи (крв, урина)
  • ензимски тестови
  • генетски тестови (на пр. Next-Generation Sequencing)
6. Третман
Третманот зависи од болеста, но може да вклучува:
  • диететски рестрикции (на пр. ограничување на фенилаланин кај фенилкетонурија)
  • суплементација со витамини/кофактори
  • ензимска супституциона терапија
  • генска терапија (во развој)
7. Заклучок
Метаболичките генопатии претставуваат сложена и хетерогена група заболувања со значајно клиничко и генетско значење. Раното препознавање и интервенција се клучни за превенција на тешки компликации. Развојот на современи дијагностички и терапевтски пристапи значително го подобрува исходот и квалитетот на живот кај засегнатите пациенти.

Генски мутации

Генските мутации претставуваат трајни промени во ДНК секвенцата на гените и се основен извор на генетска варијабилност кај човекот. Во рамките на Хумана генетика, тие имаат клучно значење бидејќи можат да влијаат врз структурата и функцијата на протеините, а со тоа и врз фенотипот, здравјето и развојот на индивидуата. Мутациите можат да се појават спонтано како резултат на грешки при репликација на ДНК или да бидат индуцирани од надворешни фактори (мутагени) како што се радијација, хемикалии или вируси.

Постојат неколку основни типови на генски мутации. Точкестите мутации вклучуваат замена на еден нуклеотид со друг и можат да бидат:
тивки (silent) – без промена во аминокиселинската секвенца,
миссенс (missense) – промена на една аминокиселина,
бесмислени (nonsense) – создавање на стоп-кодон и прекин на синтезата на протеин.

Покрај нив, постојат и инсерции и делеции, кои можат да доведат до рамковно поместување (frameshift mutation), што често има сериозни последици врз протеинот. Поголеми структурни промени, како дупликации, инверзии и транслокации, исто така можат да влијаат на функцијата на гените.

Од функционален аспект, мутациите можат да бидат:
  • губење на функција (loss-of-function)
  • добивање на функција (gain-of-function)
  • доминантно негативни мутации, каде изменетиот протеин ја нарушува функцијата на нормалниот.
Овие промени често се поврзани со различни наследни заболувања. На пример, мутации во гените кои кодираат структурни или ензимски протеини можат да доведат до болести како Цистична фиброза или Српеста анемија. Од друга страна, акумулацијата на соматски мутации е клучен механизам во развојот на карциноми.

Важно е да се направи разлика помеѓу герминативни (наследни) и соматски мутации. Герминативните мутации се присутни во половите клетки и можат да се пренесат на потомството, додека соматските мутации се јавуваат во телесните клетки и не се наследуваат, но можат да доведат до болести како рак.

Современите молекуларни техники, како секвенционирање на ДНК (на пр. Next-Generation Sequencing), овозможуваат прецизна детекција и анализа на мутациите. Овие технологии се од суштинско значење за дијагностика, персонализирана медицина и генетско советување.

Треба да се нагласи дека не сите мутации се штетни. Дел од нив се неутрални, а некои дури можат да имаат и позитивен ефект во еволутивен контекст. Затоа, генските мутации претставуваат фундаментален механизам не само за појава на болести, туку и за биолошката разновидност и адаптација.

Моето необјавено „цензурирано“ интервју за „Нова Македонија“ по повод 2 Април

Почитувани читатели,

Од за мене нејасни причини интервјуто на кое темелно се посветив во текот на месец март и бев повеќе пати контактиран од новинарот Живко Здравкоски, не се објави. На господинот Здравкоски му благодарам за интересот, а мене ми преостанува да ја запознаам пошироката јавност со текстот, на мојот медиум на кому никому не треба да давам отчет, ниту да го прашувам за авторски права.

ПОВОД – СВЕТСКИОТ ДЕН ЗА ПОДИГНУВАЊЕ НА СВЕСНОСТА ЗА АУТИЗМОТ, ВТОРИ АПРИЛ

наслов: АУТИЗМОТ ВО МАКЕДОНИЈА – ПОМЕЃУ ПРЕДИЗВИЦИТЕ И НАДЕЖТА

Аутизмот не е болест што се лекува со една терапија или еден пристап. Тоа е развојна состојба која бара системска поддршка, рана интервенција, континуирана едукација и мултидисциплинарен пристап, вели, по повод денешниов (втори април) Светски ден за подигнување на свесноста за аутизмот, во разговор за „Нова Македонија“, врвниот европски научник за аутизам, проф. д-р Владимир Трајковски, кој е еден од основачите, од 2000 до 2005 година беше потпретседател, а од 2005 е претседател на Македонското научно здружение за аутизам (МНЗА). Предава три предмети на прв циклус на студии, два предмети на втор циклус и еден на трет циклус на Институтот за специјална едукација и рехабилитација при Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Веќе 27 години негова преокупација е токму нарушувањето од аутистичниот спектар.

Во пресрет на меѓународниов ден, јавноста повторно се потсетува дека аутизмот не е ретка состојба, туку реалност што засега сѐ поголем број семејства. Нашиов соговорник, уважуван експерт ширум Европа, укажува дека во Македонија сè уште нема никаков национален регистар, но, според проценките, бројот на деца и лица со аутизам е во постојан пораст.
Според проф. д-р Трајковски, најголем проблем во Македонија не е само дијагностиката, туку и недостигот од координирана, системска поддршка.

Родителите најчесто се оставени сами на себе. Иако има напредок во раното препознавање, сè уште недостига национална стратегија што ќе ги поврзе здравството, образованието и социјалната заштита. Потребни се специјализирани сервиси, поддршка во училиштата и програми за возрасни лица со аутизам. Особено загрижува фактот што по завршувањето на основното образование, голем број млади лица со аутизам остануваат без соодветна поддршка. Мора да зборуваме за аутизмот во зрелата возраст. Не можеме да мислиме само на децата, укажува проф. Трајковски во врска со меѓународниот ден кој е за свесност, но и за поголема одговорност.

Светскиот ден се одбележува со цел да се зголеми разбирањето, прифаќањето и инклузијата.

Ние како МНЗА први во Македонија почнавме со чествување на денот уште во 2011 година. Ако се има предвид дека меѓународниот ден е востановен од Организацијата на Обединетите Нации во 2007 година, може да се заклучи дека во оваа сфера не заостануваме многу зад развиените земји. Овој ден не треба да биде само симболично осветлување на објекти во сино, туку поттик за конкретни политики и мерки. Свесноста мора да води кон акција, истакнува проф. д-р Владимир Трајковски.

Како и секоја година, така и оваа, МНЗА организира стручни предавања, медиумски настапи, трибини и активности за информирање на јавноста. Акцентот ќе биде ставен на научно базирани информации и борба против дезинформациите поврзани со аутизмот.
Во време кога на интернет се шират непроверени методи и лажни терапии, наша обврска е да понудиме докази, наука и етички пристап, потенцира претседателот на МНЗА.

Минатата година беше особено значајна за МНЗА, кое одбележа 25 години од основањето.

Кога го основавме здружението во 2000 година, аутизмот речиси и да не се споменуваше во јавниот простор. Денес темата е дел од академската, стручната и општествената дебата. Тоа е резултат на долгогодишна посветена работа на нашата асоцијација, потенцира проф. д-р Трајковски.
Здружението реализирало бројни научни истражувања, меѓународни конференции, обуки за наставници и стручни лица, публикации и прирачници за родители, проекти финансирани од европски програми. Неговата мисија отсекогаш била јасна – да ја поврзе науката со практиката и да создаде мост меѓу истражувањето и реалните потреби на семејствата. Проф. д-р Владимир Трајковски дополнува дека следниот чекор мора да биде воспоставување национален регистар за аутизам, национална стратегија за аутизам, развој на сервиси за возрасни лица и зголемување на финансиските средства за научни истражувања.

Ни треба стратегија што ќе трае подолго од еден мандат. Аутизмот не е политичко прашање, туку прашање на човекови права и достоинство. Имаме стручни кадри и потенцијал, но потребна е поголема и посилна институционална поддршка од авторитетите како на локално, така и на национално ниво. Наша цел не е само подигнување на свесноста, туку создавање општество што ќе ги прифаќа различностите и ќе овозможи секое лице со аутизам да го достигне својот максимум“, заклучува проф. д-р Владимир Трајковски.

Да дадеме поддршка, стручно водство и надеж на лицата со аутизам

Секое дете со аутизам носи свој свет во себе – свет кој можеби не секогаш го разбираме, но тоа не значи дека не постои и дека не е вреден, често истакнувам во разговорите со родителите. Најголемата болка не е самата дијагноза, туку чувството на осаменост и неразбирање. Кога едно семејство ќе добие дијагноза, тие не бараат сожалување – бараат поддршка, стручно водство и надеж. Нашата обврска како општество е да им ја подадеме таа рака. Аутизмот не треба да нè плаши, туку да нè научи на трпение, емпатија и прифаќање. Различноста не е слабост – таа е дел од човечката разновидност, вели проф. д-р Трајковски.

Од 2020 година наваму, Македонското научно здружение за аутизам континуирано организира серија едукативни вебинари насловени „Светските експерти за аутизам“, со цел да се овозможи директен пристап на стручната и пошироката јавност во Македонија до најновите научни сознанија и практики во областа на аутизмот. Овие онлајн предавања обединија реномирани научници, клиничари и истражувачи од различни земји, кои ги споделуваат своите искуства и резултати од современи истражувања поврзани со раната дијагностика, интервенциите, образовните пристапи и поддршката на лицата со аутизам во текот на целиот животен век. Вебинарите се наменети за лекари, психолози, дефектолози, наставници, студенти, како и за родители на деца со аутизам. Благодарение на оваа иницијатива, голем број домашни професионалци имаа можност бесплатно да следат предавања од водечки светски експерти и да се запознаат со современите трендови во третманот и рехабилитацијата на лицата од аутистичниот спектар. Оваа активност претставува значаен придонес кон подигање на стручните капацитети и јавната свест за аутизмот во Македонија.

ЖИВКО ЗДРАВКОСКИ