Нуклеински киселини

Нуклеинските киселини се макромолекули кои претставуваат основни носители на генетската информација кај сите живи организми. Тие ја складираат, пренесуваат и реализираат генетската информација неопходна за функционирање, развој и репродукција на клетките. Во хуманата генетика, нуклеинските киселини се од централно значење, бидејќи преку нив се објаснуваат процесите на:

• наследување на особини
• синтеза на протеини
• генетска регулација
• појава на генетски заболувања

Постојат два основни типа на нуклеински киселини:

• Дезоксирибонуклеинска киселина (DNA)
• Рибонуклеинска киселина (RNA)

1. Хемиска градба на нуклеинските киселини

Основните градбени единици на нуклеинските киселини се нуклеотиди.

Нуклеотидот е составен од три компоненти: азотна база, пентозен шеќер, фосфатна група.

1. Азотни бази

Азотните бази се органски соединенија кои содржат азот. Се делат на две групи:

Пурини: аденин (A), гванин (G)

Пурините имаат двојна прстенеста структура. Пиримидини се: цитозин (C), тимин (T) – присутен во DNA, урацил (U) – присутен во RNA.

Пиримидините имаат едноставна прстенеста структура.

2. Пентозен шеќер

Шеќерот во нуклеотидите е пентоза. Постојат два типа:

• Деоксирибоза – во DNA
• Рибоза – во RNA

Разликата е во втората позиција на јаглеродниот атом: DNA има H, RNA има OH

Фосфатна група

Фосфатната група ја поврзува шеќерната компонента на нуклеотидите и создава фосфодиестерски врски. Овие врски го формираат шеќер-фосфатниот скелет на молекулата.

Нуклеозиди и нуклеотиди

Важно е да се разликуваат: Нуклеозид е база + шеќер. Нуклеотид е база + шеќер + фосфат

3. Структура на DNA

DNA е двоверижна молекула која има форма на двојна спирала (double helix). Оваа структура беше опишана во 1953 година од James Watson и Francis Crick. Основни карактеристики: 

DNA има: две антипаралелни полинуклеотидни вериги, ориентација 5' → 3', Комплементарност на базите. Азотните бази се поврзуваат со водородни врски.

Правило на комплементарност:

• A – T (2 водородни врски)
• G – C (3 водородни врски)

Ова правило се нарекува Чаргафово правило

Голем и мал жлеб

Во структурата на DNA постојат: голем и мал жлеб. Овие региони се важни за: врзување на регулаторни протеини, регулација на генската експресија.

4. Организација на DNA во клетката

Кај човекот DNA е организирана во: хромозоми. DNA е поврзана со протеини наречени хистони. Се формира хроматинска структура нуклеозом. Основна единица на хроматинот е нуклеозом. Состав: DNA намотана околу хистонски октамер

5. Типови на RNA

RNA е обично едноверижна молекула. Постојат неколку видови RNA.

1. mRNA (информативна RNA)

Функција: пренесува генетска информација од DNA до рибозомите

 Процес: транскрипција

2. tRNA (транспортна RNA)

Функција: пренесува аминокиселини до рибозомите

Има карактеристична клевереста структура.

Содржи: антикодон

3. rRNA (рибозомска RNA)

Функција: составен дел на рибозомите. Учествува во синтеза на протеини

Други RNA молекули:

Современата генетика идентификува и други видови:

• miRNA (microRNA) – регулација на генска експресија
• siRNA – генска тишина
• snRNA – процесирање на mRNA

6. Функции на нуклеинските киселини

Нуклеинските киселини имаат неколку фундаментални функции.

1. Складирање на генетска информација: DNA ја содржи целата генетска програма на организмот. Кај човекот геномот има околу 3 милијарди базни парови.

2. Пренос на генетска информација При клеточна делба: DNA репликација обезбедува точен пренос на генетската информација.

3. Синтеза на протеини Информацијата во DNA се реализира преку: централната догма на молекуларната биологија DNA → RNA → протеин

4. Регулација на генската експресија RNA молекулите учествуваат во: контролирање на транскрипцијата, стабилност на mRNA, посттранскрипциона регулација

7. Репликација на DNA

DNA репликацијата е процес на удвојување на генетскиот материјал. Се случува во S фаза на клеточниот циклус. Главни ензими: DNA полимераза, хеликаза, примаза, лигаза. Репликацијата е: полуконзервативна. Секој нов молекул има: една стара нишка и една нова нишка. 

8. Клиничко значење во хуманата генетика

Нарушувањата во структурата или функцијата на нуклеинските киселини можат да доведат до: генетски мутации, хромозомски аберации, наследни заболувања.

Примери: цистична фиброза, мускулна дистрофија, таласемија.

Заклучок

Нуклеинските киселини се фундаментални молекули во биологијата и хуманата генетика. Тие: ја складираат генетската информација, ја пренесуваат при клеточна делба, ја реализираат преку синтеза на протеини. Разбирањето на нивната структура, градба и функции е основа за изучување на: молекуларна генетика, генетски заболувања, современи геномски технологии.

Теломери – структура, функција и значење за стареењето и болестите

1. Што се теломери?

Теломерите се специјализирани ДНК структури кои се наоѓаат на краевите на хромозомите и имаат улога да ги заштитат генетските информации при клеточната делба. Тие претставуваат повторувачки секвенци на ДНК (кај човекот најчесто TTAGGG повторувања), кои функционираат како „заштитни капачиња“ што го спречуваат оштетувањето и деградацијата на хромозомите.

Теломерите се комбинирани со специфични протеини кои формираат комплекс наречен shelterin, кој ја стабилизира теломерната структура и ја регулира нејзината интеракција со ензимите што учествуваат во репликацијата и поправката на ДНК.

2. Биолошка функција на теломерите

Основната функција на теломерите е да обезбедат:

• заштита на хромозомските краеви од деградација
• спречување на хромозомско спојување (end-to-end fusion)
• стабилност на геномот
• правилна репликација на ДНК
• контрола на клеточниот циклус и клеточната старост

Теломерите се клучни за одржување на геномската стабилност, а нивната дисфункција може да доведе до мутации, хромозомски аберации и канцерогена трансформација.

3. Теломерно скратување и клеточна делба

3.1. Проблемот на крајната репликација (End-replication problem)

При секоја клеточна делба, ДНК полимеразата не може целосно да го реплицира крајот на линеарната ДНК молекула. Ова се нарекува проблем на крајната репликација. Како резултат, со секоја делба, теломерите постепено се скратуваат.

Овој процес е природен и неизбежен дел од стареењето. Се смета дека теломерите се „биолошки часовник“ кој го мери бројот на можни клеточни делби.

3.2. Клеточна сенесценција и апоптоза

Кога теломерите ќе достигнат критично кратка должина, клетката го активира механизамот на сенесценција (биолошко стареење на клетката) или апоптоза (програмирана клеточна смрт). Ова е заштитен механизам кој спречува клетките со оштетен геном да продолжат да се делат.

4. Теломераза – ензим за обновување на теломерите

4.1. Што е теломераза?

Теломеразата е ензимски комплекс кој може да ја продолжува теломерната ДНК, додавајќи TTAGGG повторувања на краевите на хромозомите. Таа е составена од:

• TERT (telomerase reverse transcriptase) – каталитичка компонента
• TERC (telomerase RNA component) – РНК матрица која служи како шаблон

4.2. Каде е активна теломеразата?

Теломеразата е високо активна во:

• герминативни клетки
• матични клетки
• некои имунолошки клетки
• канцер клетки

Во повеќето соматски клетки, теломеразата е слабо активна или целосно неактивна, што доведува до прогресивно теломерно скратување со стареењето.

5. Теломери и стареење

Теломерното скратување се смета за еден од најважните биолошки механизми на стареењето. Со тек на време, теломерите стануваат сè пократки, што доведува до:

• намалена регенеративна способност на ткивата
• ослабен имунитет
• поголем ризик од хронични заболувања
• забрзано биолошко стареење

Теломерната должина често се користи како биомаркер за биолошка возраст, која може да се разликува од хронолошката возраст.

6. Фактори што влијаат на теломерната должина

Теломерната должина е резултат на комбинација од:

6.1. Генетски фактори

Некои лица природно имаат подолги теломери поради наследни варијации.

6.2. Оксидативен стрес

Оксидативниот стрес (слободни радикали) значително го забрзува скратувањето на теломерите, бидејќи теломерната ДНК е особено чувствителна на оштетување.

6.3. Хронична инфламација

Долготрајната воспалителна активност води до зголемена клеточна делба и оштетување на ДНК, што дополнително ги скратува теломерите.

6.4. Начин на живот

Неколку фактори се поврзани со пократки теломери:

• пушење
• дебелина
• недоволна физичка активност
• лоша исхрана (преработена храна, шеќери, транс масти)
• хроничен психолошки стрес
• недоволен сон

7. Теломери и психолошки стрес

Современите истражувања покажуваат дека хроничниот стрес може значително да го забрза теломерното скратување. Хроничниот стрес активира:

• зголемено лачење на кортизол
• воспалителни цитокини
• оксидативен стрес

Оваа врска е особено важна во психијатријата и психоневроимунологијата, бидејќи теломерната должина е истражувана кај:

• депресија
• анксиозни нарушувања
• посттрауматски стрес (PTSD)
• хроничен замор

8. Теломери и канцер

Теломерите имаат двојна улога во канцерогенезата:

8.1. Заштитна улога

Кратките теломери можат да предизвикаат геномска нестабилност и да поттикнат мутации.

8.2. Улога во бесмртноста на канцер клетките

Канцер клетките често ја активираат теломеразата, што им овозможува:

• неограничена клеточна делба
• избегнување на апоптоза
• одржување на бесмртна клеточна линија

Повеќе од 85–90% од туморите покажуваат висока теломеразна активност, што ја прави теломеразата потенцијална цел за антиканцер терапија.

9. Теломери и кардиоваскуларни болести

Скратените теломери се поврзуваат со:

• атеросклероза
• хипертензија
• срцева слабост
• мозочен удар

Механизмот се поврзува со хронична инфламација и оштетување на ендотелните клетки. Теломерната должина може да биде предиктор за ризик од кардиоваскуларни заболувања.

10. Теломерни синдроми и наследни заболувања

Некои ретки наследни состојби се резултат на дефекти во теломеразата или теломерните протеини. Овие заболувања се нарекуваат теломеропатии или теломерни синдроми, а вклучуваат:

• Dyskeratosis congenita
• апластична анемија
• идиопатска белодробна фиброза
• цироза на црниот дроб

Овие пациенти често имаат екстремно кратки теломери и забрзано стареење на ткивата.

11. Теломери и невродегенеративни болести

Теломерното скратување е истражувано во контекст на:

• Алцхајмерова болест
• Паркинсонова болест
• мултиплекс склероза

Резултатите не се секогаш конзистентни, но се смета дека воспалението и оксидативниот стрес играат значајна улога во невродегенеративните процеси преку теломерната динамика.

12. Може ли да се „продолжат“ теломерите?

Иако теломерното скратување е природен процес, некои интервенции можат да го забават:

12.1. Физичка активност

Редовното аеробно вежбање е поврзано со подолги теломери.

12.2. Медитеранска исхрана

Исхрана богата со:

• овошје и зеленчук
• маслиново масло
• риба
• јаткасти плодови
• антиоксиданси

се поврзува со намален оксидативен стрес и подобра теломерна стабилност.

12.3. Управување со стрес

Јога, медитација и психолошка поддршка можат да ја намалат воспалителната активност и да придонесат кон зачувување на теломерната должина.

12.4. Сон и циркадијален ритам

Недостатокот на сон е поврзан со забрзано теломерно скратување.

13. Теломерна должина како биомаркер

Теломерната должина може да се мери преку:

• qPCR
• Southern blot (TRF анализа)
• Flow-FISH
• NGS-базирани методи

Во клиничката пракса, мерењето на теломерите сè уште не е рутинска дијагностичка метода, но е важна во научните истражувања и кај сомневање за теломерни синдроми.

Крвно-ликворна бариера

Структура

Крвно-ликворната бариера се наоѓа во хороидните плексуси на мозочните комори, каде што се создава цереброспиналната течност (ликвор). Се состои од:

1. Епендимални клетки (епителни клетки на плексусот) – меѓусебно поврзани со цврсти врски, кои спречуваат слободен премин на супстанции од капиларите во ликворот.
2. Капилари со фенестрирани ѕидови – за разлика од КМБ, капиларите овде се попропустливи, но бариерата ја контролира самото епително ткиво.
3. Базална мембрана – која обезбедува селективна филтрација на супстанции.

Функции

1. Регулација на составот на ликворот – преку селективен транспорт на јони (Na⁺, K⁺, Cl⁻), глукоза и други хранливи материи.
2. Заштита на мозокот – спречува навлегување на токсини и бактерии во ликворот.
3. Одржување на стабилност на невроналната средина – за оптимално функционирање на невроните и синапсите.
4. Отстранување на метаболни отпадни производи од ЦНС преку циркулацијата на ликворот.

Крвно-мозочна бариера

Структура

Крвно-мозочната бариера е формирана на нивото на капиларите во мозочното ткиво и ја сочинуваат:

1. Ендотелни клетки на мозочните капилари – тие се меѓусебно поврзани со цврсти (tight) врски, кои спречуваат парацелуларен премин на супстанции.
2. Базална мембрана – обезбедува структурна поддршка и селективна пропустливост.
3. Астроцитни крајни ножиња (end-feet) – израстоци од астроцитите кои ги обвиваат капиларите и имаат регулаторна функција врз транспортот на супстанции.
4. Перицити – клетки сместени во ѕидот на капиларите кои учествуваат во одржувањето на стабилноста и интегритетот на бариерата.

Функции

1. Контрола на транспортот – дозволува премин на гасови (O₂, CO₂), глукоза, аминокиселини и некои липофилни супстанции.
2. Заштита од токсини и патогени – блокира премин на повеќето големи или поларни молекули, како и микроорганизми.
3. Одржување на стабилна хемиска средина – спречува нагли промени во концентрацијата на јони и невротрансмитери кои би можеле да ја нарушат нервната активност.
4. Регулација на имуниот одговор во ЦНС – спречува влез на имуни клетки од периферијата освен во патолошки услови.

Пропустливост

Слободен премин: вода, гасови, липофилни молекули (етанол, никотин, анестетици).

Ограничен премин: глукоза и есенцијални аминокиселини преку специфични транспортери (GLUT1, LAT1).

Непропустлива: за повеќето протеини, лекови, вируси и бактерии.

Патофизиолошки аспекти

КМБ може да биде нарушена при:

• воспалителни процеси (менингитис, енцефалитис),
• мозочни тумори,
• трауматски повреди,
• исхемија и хипоксија.

Во овие случаи, се зголемува пропустливоста и се дозволува навлегување на штетни материи во мозокот.