Студентско Мементо - продолжение на приказната

Драги читатели,

Како што веќе објавив на ФБ, на 31 октомври излезе моето интервју за Факултети.мк, а спонзорирано од Пивара Скопје, кое се однесуваше на моите студентски денови. Овде сакам да упатам јавна благодараност на госпоѓата Сребра Ѓорѓиевска и на порталот за покажаниот интерес да бидам и јас дел од нивната мошне популарна рубрика. Беше тоа интересно враќање во времето 25-30 години. Поради ограничеснота на просторот, некои слики со мои драги колеги, другари и пријатели не беа објавени, та заради тоа ја користам оваа пригода да направам уште едно Мементо и да ги споделам сликите со пошироката јавност.

Летните одмори изобилуваа со многу забава, шегобиење, едноставно рај за душата. Сите оние кои ќе се препознаат, сигурно ќе им биде драго и ќе ги наврати во едни многу побезгрижни времиња во периодот 1988-1994 година.

Покрај фудбалот и баскетот кои ми беа главни спортови, често знаевме да отидеме на Водно со цела прва група од Медицински факултет и таму да спортуваме или да пееме на музиката од Александар Мицевски-Аце, кој одлично свиреше хармоника.

Во тоа време се` уште се правеа приватни журки до раните утрински часови. Денес, не сум слушнал дека некој прави приватна забава. Сето тоа изумре некаде во 90-тите години. Алиенацијата е пуштена на максимум. За паметење е предновогодишната забава кај Петрула студентка од Грција во населба Острово кон крајот на декември 1988 година (втората слика).

Апсолвентската вечер заради беснеењето на војната ќе беше нескромно да го прославиме некаде во европските метрополи. Затоа, решивме да славиме 2 вечери (наместо една), доста оригинално решение, каде што јас и Љупка Јолаковска бевме организатори во тогаш новоотворениот хотел Гранит во Охрид. На сликата меѓу апсолвентите едни од ретките професори кои не` удостоија со нивното присуство беа драгите проф. д-р Доцевски (за жал сега покоен) и проф. д-р Кристин Василевска.

,

Во интервјуто за Факултети.мк беше споменато дека кон крајот на студиите Александар и Бети Мицевски решија да стапат во брак со по 24 години возраст (прилично млади, во тоа време ретко кој се женеше на тие години). Ми направија чест со тоа што ме одбраа за старосват, моја прва функција на свадбите дотогаш :)

Ете така сакав да ја завршам приказната, која некако без овие настанаи и слики не ми изгледаше комплетна. Постоеше „опасност" некои пријатели и колеги од тоа време да ми забележат. За жал бројот на слики е мошне ограничен и речиси ова е се` што го имам од тоа време. Датумите на сликите не ги гледајте бидејќи тие се правени специјално за ова интервју и тоа неодамна. Со овој пост сакав и овие слики да ги имам објавено и сочувано на интернет. Секое Мементо буди позитвини емоции на едно прекрасно време, на едни извонредни дружби, на еден копнеж по младоста.

Раскажувачот

Мементо: 30 години од симнување на униформата на ЈНА

Драги пријателки и пријатели,

Денес 9 септември 2018 година, се навршуваат точно 30 години од завршувањето на мојот воен рок во ЈНА. Ден за паметење, како вчера да беше (за некого фраза, за мене вистина). Сигурно сте ги слушнале оние машки приказни дека во војска е најтешко. И јас сум еден од оние кои често се навраќа на нив. Тогаш сметавме дека е тоа една загубена година. Донекаде и ние од нашата генерација бевме во право. Се покажа дека тоа потоа е туѓа армија, сме служеле војска за држава која три години потоа престана да постои. Но, гледано од овој агол војската имаше една позитивна страна што психолошки ги очеличуваше оние стабилните млади лица. Тие полабилните завршуваа со некакви ментални нарушувања, а поретко и извршуваа суициди. за среќа овие беа многу поретките типови. Знам на многумина млади сега оваа приказна ќе им изгледа чудна, смешна, или не знам каква. Како вчера паметам и тогаш 9 септември, таа 1988 година беше прекрасен сончев ден. Во раните утрински часови со огромна задоволство ја напуштив касарната во Куршумлија каде што го служев поголемиот дел од војниот рок во санитетската служба. Со озарено лице и голема доза на оптимизам се упатував кон градската автобуската станица да го фатам првиот автобус за Приштина. За оние кои не ја познаваат добро географијата, Куршумлија (град во Србија) се наоѓа блиску до Подујево, денешно Косово. Тогаш немаше граници и непречено минувавме граници, а еве токму денес каков парадокс претседателот на Србија господинот Вучиќ не му е гарантирана безбедниоста за влез во Косово каде што се` уште жиевеат Срби. Замислете во 21 век да не можете слободно да се движите, а притоа да сте претседател на една суверена држава. Парадокс кој вирее само на Балканот. Но, да оставам дневна политика. По купувањето на картата до Приштина, веднаш се упатив кон задните седништа од автобусот каде обожувам да седам кога сум во тоа превозно средство. Кратко време потоа, сосема случајно до мене седна една прекрасна русокоса девојка на моја возраст 19-20 години, со која ги поминав тогаш најубавите мигови во таа 1988 година. Патот до Приштина каде што живееше таа ми летна за еден миг. Посакав во тој миг растојанието до Приштина да биде барем уште 100-200 км подолго. Таков спонтан пријатген разговор мислам дека никогаш не сум имал во животот. Во Приштина фино и културно се збогувавме и иако разменивме телефони, од нашето познанство ништо не испадна. :) Гледано од оваа дистанца зажалив што тогаш немаше Фејсбук и Твитер.:) Кога пристигнав во Скопје на старата автобуска станица на местото каде што сега се наоѓа Музјеот на Холокаустот (за помладите читатели на овој блог), би кажал највалканото место во Скопје ми одеше да ја изнаљубам земјата. Но, преовладеа она медицинското во мене, иако имаше и случаи што по 365 дена отсуство од дома (речиси како затвор) го чинеа и тоа. Дома на радоста и немаше крај, средба со родителите, со сестрата, со другите блиски, а веднаш потоа и со другарите од основно и средно училиште. Големи моменти за мене, никакви за историјата на човештвото. Непосредно потоа започнаа и летните олимписки игри (ЛОИ) во Сеул со кои на еден начин се рехабилитирав од психолошкие тешки мигови во тогашната ЈНА. Иако, го очекувавме златото во кошарка, сепак во финалето СССР ги наруши сметките на СФРЈ и моравме да се задоволиме со олимпиското сребро. Три седмици по овој историски ден за мене на 1 октомври го започнав Медициснкиот факутлет во Скопје. Сето потоа е историја од која дел ви е позната од моите јавни биографии. Ете денес, ми дојде да споделам едно мало парче од мојата приватна биографија. Се надевам нема да ми забележите поради тоа... :)

Раскажувачот