2013-та година на јубилеи

Драги пријатели и пријателки, колешки и колеги, роднини
Како што е редот на 1 јануари честитки и мементо на претходната 2013 година. Од се` срце ви посакувам спокој во душата и преживување во 2014 година. Денес е мудро да преживееш подолго. Би сакал да дадам кус осврт на 2013 година, како што тоа го правев и претходно на мојот стар блог.
За мене 2013-та не беше многу успешна, но не можам да кажам дека беше и неуспешна година. Навидум рутинска година, но можам да извлечам еден заеднички содржател дека тоа беше година на јубилеи и тоа е она убавото.
Април беше месецот кога пред 10 години бев избран за доцент (или за прв пат наставник во мојата кариера).
Во мај изминаа 20 години од моето апсолвирање на Медицинскиот факултет во Скопје.

Вистинските прослави на јубилеите започнаа со прославата на 30 години полуматура со соучениците од ОУ „Владимир Илич Ленин„ на 1 јуни. Прекрасни мигови на враќање во времето и рефреширање на детските денови.
Од 26 до 28 септември бев на 10-от интернационален конгрес на Аутизам Европа, по повод 30 годишницата од постоењето на оваа значајна европска асоцијација.
На 9 септември се навршија 25 години од моето завршување на војниот рок во ЈНА (или популарното „симнување„ на униформата), нешто што беше исклучително значајно пред 25 години, бидејќи на таков ден како да се „преродувавме„.
Октомври е месец со најмногу јубилеи. На втори октомври во Загреб, Центарот за аутизам ја прослави својата 30 годишнина од постоењето. Ги поздравив со пригоден говор, што го прочита претседателката на Трисомија 21. Од 17 до 19 октомври ние на Институтот за дефектологија одбележавме 20 години на македонската високообразовна мапа и тоа го сторивме со 4-тата меѓународна конференција одржана во Охрид. На 25 октомври поминаа 10 години од моето стапување во брак (или како ли го викаа некои други) :)
На 13 ноември го прославив својот 45 роденден, длабоко навлезен во второто полувреме од својот живот. За трето полувреме којзнае дали ќе имам шанса? :) Крајот на ноември изминаа пет години како сум главен и одговорен уредник на списанието Дефектолошка теорија и практика.
Толку што се однесува до јубилеите. Годината заврши за мене „спектакуларно мирно„, како што би рекле на ТВ во кругот на семејството заради „детски болести„, но ете и тоа си доаѓа со годините да се дочекува Нова година во мирна атмосфера. Ако се суди според дочекот на новата 2014 година, би требало да очекувам мирна и спокојна година (или таква ја посакувам), година на многу проекти, кои во изминатите години беа запоставени заради бројните задолженија кои ги остварував. И да не заборавам од вчера 31.12.2013 не сум повеќе факултетски Еразмус координатор, бидејќи пред еден месец и половина добив одлука од Деканатот дека ми завршува мандатот. Заради тоа сите прашања поврзани со тоа ги пренасочувам на нивна адреса, бидејќи не знам кој ќе биде новиот координатор/ка, на кому му/и посакувам успешно извршување на задолженијата.

За многу години нека е, вечни да се прославите!
Искрено вашиот професор, колега, пријател, другар, роднина
п.с. и за крај 30 години од мојата омилена новогодишнина песна од групата У Шкрипцу под наслов Нове године.

30 години полуматура

Драги пријателки и пријатели,
Во сабота 1 јуни нашата генерација 1975-1983 година што заврши осмо одделение во ОУ „Владимир Илич Ленин„ или сегашно ОУ „Гоце Делчев„ во центарот на градот слави 30 години од својата полуматура. Малку е невообичаено ова славење зашто сите прослвауваат годишници од матура. Но ете ние сме едно добро и би рекол хомогено јадро на другари кои не престанаа да другаруваат и по толку години. Успеавме на список од 80-тина ученици да најдаме околу 50-тина кои го потврдија учеството. За жал шестмина се починати, а десетина се во Англија, САД, Канада, Австралија, Германија. Она што е најважно е дека ги обезбедивме нашите први наставнички од прво до четврто одделение Милка Марковска и Десанка Герасимовска. Најбитно е дека се се уште живи и во добра кондиција да се дружат со нас.
Секоја генерација за себе вели дека е најдобра, други пак велат дека се изгубена генерација на Хемингвеј. Но, во нашата генерација навистина излегоа врвни кадри од сите струки: професори, доктори, магистри, градоначалници, успешни бизнисмени, ветеринари, актери, електроинжинери, машински и градежни инжинери, итн знам заборавив некои. Не дека ги немаше и оние кои што не завршија факултет, но тие беа во мал број и со силна социоемоционална интелигенција.
Се присеќавам на нашата полуматура од тоа време во јуни далечната 1983 година. Првиот испит на зрелоста се полагаше, мораше да се заврши со сите петки ако сакавте да запишете силно средно училиште. И тогаш се одеше по купување гардероба, но не во Грција, Турција, туку тука во Скопје. Беа во мода панталони во боја. Знам со мајка ми земавме жолти пантолони во Клуб 77, кошула тробојна жолто, сино и црвено од бутикот Лонѕа и црвени еспадрили од Чако во стара чаршија. Тоа беа незаборавни мигови на шопингување, барем за мене кој сум класичен антишопингаш. Сите се облекуваа така во бои. Сега некој да го облече тоа ќе мислиш дека е излезен од некој демоде филм. Посебно место има во мојата меморија полуматурската вечер која скромно ја прославивме токму во една од училниците на горниот спрат на училиштето. Тогаш не беше возможно на таа возраст да помислиме да одиме по ресторани. Многу убаво паметам дека со „Маршалот„ на Тони „Берза„ направивме одлична забава до раните утрински часови. Се вртеа до бесвест песните на Мајкл Џексон, Лора Брениген, Ајрин Кара, Њу Ордер, Јуритмикс, Дјуран Дјуран,Даниел Поповиќ, Здравко Чолиќ, Бјело Дугме и други. Едноставно бесценето.
Сега останува да си посакаме успешна забава со многу емотивни моменти задутре, бидејќи некои не се виделе меѓу себе и по 30 години, да си посакаме многу здравје и многу вакви прослави во иднина. Беше ова едно убаво мементо, а сега да пуштам една нумера од тоа време Laura Branighan со нумерата Gloria.
Раскажувачот